Waarom Teuns Leerplatform bestaat

Het begin

Na de bevalling van Teun moesten we een nacht langer in het ziekenhuis blijven, want Teun wilde niet drinken. We mochten eindelijk naar huis, waar de oprit was versierd door familie, vrienden en de buurt. Tijdens het bezoek zagen we dat Teun een rood gezichtje had. Naïef als we waren, dachten we er niets van.

Die avond ging mijn vrouw nog even bij hem kijken. Ik hoor haar nog roepen: “Sander, Teun ademt niet meer!” Ik dacht dat het wel mee zou vallen. Dat viel het niet: hij was grijsblauw. Ik belde 112… Na 20 minuten reden we met loeiende sirenes naar het ziekenhuis.

Daar trof de kinderarts bloed aan bij het hersenvocht. Toen we even bij hem mochten, zag mijn vrouw de convulsies weer aankomen: “hij krijgt het weer!” Seconden later stond een heel team om zijn bedje. Diezelfde nacht werd hij met spoed overgebracht naar het academisch ziekenhuis in Nijmegen. Wij zaten in een Ronald McDonald-kamer te wachten op nieuws.

Pas na dagen wachten hoorden we van de doktoren de woorden waar alles om draaide: Teun zou het overleven. De rest van dat gesprek is volledig langs ons heen gegaan.

De jongen die het tegendeel bewees

Ondanks het goede nieuws werden we voorbereid op een zwaar traject: een aangepaste woning, gedragsproblemen, een motorische achterstand. Het liep anders. Teun herstelde bewonderenswaardig. Hij ging naar de gewone basisschool, ging voetballen, maakte vriendjes en groeide op alsof er niets gebeurd was. De epilepsie was het enige wat hem nog aan die eerste week bond.

Hij ging naar de mavo en de eerste twee jaar gingen prima. Tot de derde klas. Zijn cijfers zakten weg. Hij kreeg moeite met verbanden leggen en met inzichtvragen, en zodra een vraag nét iets anders was geformuleerd, haakte hij af. Een intelligentietest liet grote verschillen zien tussen zijn vaardigheden, een beeld dat volgens de neuroloog paste bij zijn epilepsie.

Het wrange was: aan Teun lag het niet. Hij werkte hard, en deed echt zijn best. Maar de lesstof kwam in een vorm die niet paste bij hoe zijn brein werkt. En niemand op school had de tijd of de middelen om dat elke dag, voor elk vak, voor hem om te bouwen.

Via de neuroloog kwamen we terecht bij een gespecialiseerd centrum. Daar zei de ambulant begeleider iets dat ik nooit meer ben vergeten:

“Wat jammer dat jullie nu pas komen. Er zijn echt manieren om Teun te laten slagen, zonder dat hij een niveau hoeft te zakken.”

Aan de ene kant een opluchting, omdat er dus wél een weg was. En tegelijk een teleurstelling in het systeem. Want als die manieren bestáán, waarom zijn ze dan niet algemeen beschikbaar?

Kennis die een kind kan helpen, mag niet afhangen van toeval.

Daarom bouwden we dit

Teuns Leerplatform is ons antwoord. Een plek waar de lesstof van school (het echte huiswerk, het echte werkblad) wordt omgevormd naar de manier waarop een kind leert. In kleine stappen, in een rustige omgeving, in het eigen tempo. Voor kinderen met epilepsie, hersenletsel of autisme, die alles in zich hebben om te slagen zodra de stof naar hún brein wordt gebracht in plaats van andersom.

Hopelijk helpt het jullie ook!

Sander, oprichter